De Fiere Feniksen

Het Onvergetelijke Klasavontuur 2015


9 reacties

Duinkerke: Wat overblijft als alle mensenrechten wegvallen

Woensdag 6 januari 2016,

Duinkerke 160106 (4)Vandaag opnieuw op bezoek in het vluchtelingenkamp. Terug in de modder en de koude, de schrijnende toestanden, de stank, de toenemende zieken, de ellende, leven tussen ratten en ongedierte, een ontzaglijk onrecht. Maar het is voor mij ondertussen ook plaats met verschillende bekende gezichten, mensen met een naam en een verhaal waar ondanks alles ook plaats blijft voor menselijke warmte en heel veel dankbaarheid. Wat je hier ziet, is wat overblijft als alle mensenrechten zijn  ontnomen.

Ik ben hier vandaag samen met vrienden Katrien en Anuna. We trekken eerst in de richting van een tent waar laatst een mama nood had aan een babyflesje voor haar kindje. Onderweg komen we een andere mama tegen die volle melk zoekt voor haar kindje, maar die hebben we helaas niet bij. Ik ga ook op zoek naar de tent waar ik bij mijn vorige bezoek een meisje van ongeveer 12 jaar alleen zag zorgen voor haar jongere broertjes en zusjes, maar waar ik geen ouders kon bespeuren. Uiteindelijk vind ik de tent terug… verlaten! Enkel vuile kleren en rottend eten liggen er nog. Van de kinderen geen spoor. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat dat iets positief voor hen betekent. Maar ik weet dat ik daar niet zeker van kan zijn. Wel vind ik een andere tent waar een grote familie samen zit rond een vat waar een vuurtje in gestookt wordt. Zowel volwassenen, kinderen, zelfs hele jonge, maar ook oudere vrouwen zitten er te wachten op betere tijden. Om hen beter te kunnen helpen bel ik naar Yusef. Yusef is een leerling van het CVO (centrum voor volwassenen onderwijs) die op de campus van onze school Nederlands studeert. Hij is mijn tolk met deze Iraakse koerden. Deze namiddag zal de telefonische hulp van Yusef heel veel betekenen. En hoewel je telkens vooral vraagt naar hoe je kan helpen, brengt de boodschap terug vooral een uitvoerige beschrijving van hoe dankbaar deze mensen zijn voor wat je biedt. Iemand van Artsen zonder Grenzen is dezelfde tent binnen gekomen. Deze Franse hulpverleenster is blij te zien dat iemand voor mij kan tolken. Ze bevestigt dat deze mensen nog niet zo lang zijn toegekomen in het kamp en vooral geen eten hebben. Basisproducten als rijst, melk, eieren, suiker, olie, thee, noten, groenten of fruit hebben ze niet. Katrien en ik beslissen om terug naar de auto te gaan. In het dorp vinden we een supermarktje waar we inkopen doen. Met gevulde tassen keren we terug naar het kamp. Klein oponthoud wanneer we langs de sluipweg door het bos het kamp weer willen intrekken. De politie wil eerst nog even alle tassen inspecteren en ons fouilleren. Ze zouden naar ’t schijnt drugs zoeken. Persoonlijk denk ik dat de mensen in het kamp momenteel wel andere problemen hebben. Vriendelijk en beleefd zijn is nu zeker de boodschap en zo leer ik van de man die mij fouilleert wel een nieuw Frans woordje dat ik nog niet kende: un biberon = een babyflesje. De agent lacht zelfs. We mogen verder. De dankbaarheid is enorm als we even later, na enkele keren uitglijden in de modder, terug bij de grote familie zijn. En dan gebeurt iets dat zo ongelooflijk is, waar je alleen maar stil en heel nederig van wordt… deze mensen die echt niets meer hebben, zelfs geen voedsel, nodigen je uit om bij hen te blijven eten.

Toen ik nog in de vorige tent was hoorde ik al een bekende ‘My Friend’ klinken. ‘My Friend’ is zowat de roepnaam van iedereen die in het kamp komt helpen, maar deze keer was het Jasm. Hij is de man die me tijdens mijn vorige bezoeken ook telkens geholpen heeft om goederen van tent tot tent te brengen en met veel gebaren en enkele woordjes gebroken Engels uit te leggen waar er kinderen zijn of mensen die dringend hulp nodig hebben. Mensen die goed van inborst zijn, behouden die duidelijk ook in deze omstandigheden.  Jasm ziet er zelf minder gezond uit dan de vorige keer en kucht duidelijk. Ik ben blij hem terug te zien en hij mij. Via Yusef hoor ik dat hij morgen naar Arsenal, Groot-Brittannië zal vertrekken. Even ontstaat nog een grappige spraakverwarring want Arsenal trekt enigszins op Aartselaar en dat ligt natuurlijk gewoon in ons land. Jasm zou een vriend kennen die hem daarbij kan brengen. In deze Engelse stad woont een nonkel waar hij naartoe kan. Voor de tweede keer deze namiddag hoop ik dat dit positief nieuws betekent, maar ik vrees tegelijkertijd voor mensensmokkel waarbij de vluchtelingen alleen veel geld betalen, vaak hun leven riskeren en uiteindelijk alsnog niet in Engeland geraken. Ik vraag via mijn tolk nadrukkelijk om voorzichtig te zijn. Voor we afscheid nemen belooft hij mij een sms te sturen zodra hij op zijn bestemming is.

En met gemengde gevoelens rijd je  dan ’s avonds weer naar huis. De duisternis is ondertussen gevallen in het vochtige, koude bos. Zelf sta je 2 uur later onder een douche warm stromend zelfs drinkbaar water en je beseft hoe enorm rijk je bent in alle betekenissen van het woord.

Terwijl ik dit schrijf, verschijnen op de Facebook-pagina van Solidarity For All steeds meer noodkreten ten gevolge van de hevige regens met rukwinden die tal van tenten vernielen en doen onderlopen. Het grote centrale plein is ondertussen omgetoverd in een soort van grote moddervijver waarin restanten staan van wat ooit tenten waren. Mensen raken één na één onderkoeld. Als je tussen de tenten stapt hoor je naast het soppen van je schoenen in de modder opvallend meer kuchen en hoesten. Ondertussen houdt de politie nog steeds alle bouwmaterialen, palletten en nieuwe tenten tegen. Op het internet wordt massaal opgeroepen om eten, beschermende kledij en tenten of zeilen te brengen. De nood is hoog, mensen verkeren hier in levensgevaar!

Advertenties


Een reactie plaatsen

Dramatische nieuwe berichten uit Duinkerke…

Maandag 4 januari,

We zijn nog volop bezig met het beste te wensen voor het nieuwe jaar en wellicht worden ook  nog heel wat goede voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar.

Op het VRT-nieuws hoor ik net onderstaand dramatisch nieuws over het vluchtelingenkamp in Duinkerke. (zie onderaan dit bericht)
Ik rijd daarom woensdag terug om enigszins te helpen waar mogelijk.

Wat momenteel vooral nodig is zijn:
– rubberlaarzen en stevige wandelbottines (géén gewone schoenen)
– warme regenjassen
– zaklampen
– grote zeilen (vele tentjes zijn niet 100% waterdicht)

Ik ga tijdens het bezoek rond van tent tot tent, dus liefst geen overload  aan gewone kledij.

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/journaal/2.42372

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.2538012
solidarity4all
Meer nieuws over de actuele toestand ter plaatse op www.solidarityforall.org en via Facebook https://www.facebook.com/solidarityforall.org

Groetjes,
wIm


Een reactie plaatsen

Duinkerke: schrijnend!

Maandag 28 december,

Terwijl bijna overal een nieuwjaarsfeest wordt voorbereid in een warme thuis, blijven duizenden vluchtelingen steken in koude vieze stinkende modder. In mensonwaardige omstandigheden. Volledig afhankelijk van vrijwilligers.

Ik ben vandaag terug naar Duinkerke gereden. Onze Sander is deze keer ook meegereden. We hebben de matras in school en nog wat paletten opgepikt voor vertrek. Het blijft een heel dubbel gevoel. Enerzijds weet je dat je helpt, maar de ellende is zo zo schrijnend en het onrecht zo groot. Vandaag zag ik nog een jong meisje. Ze was alleen aan het zorgen voor haar jongere broertjes en zusjes. Ik betwijfel zelfs of er een mama of papa waren.  Ik schat haar een jaar of 11 á 12. Ze stond het weinige kookmateriaal dat ze had af te wassen. Om haar voeten te beschermen tegen droeg ze enkel sneakers! Een beetje verder een mama met baby’tje. Baby noch mama hadden schoeisel. Ik ben voor terug naar de Decathlon gegaan om van die gewatteerde laarzen te halen. Onderweg sprak ik een journalist van De Standaard die als verslaggever al vaak in dergelijke kampen was geweest in derde wereld-landen, die al heel wat gezien had, maar die bij deze beelden zo vlakbij ook enkel ‘afgrijselijk’ vond om dit te omschrijven.

solidarity4all
Meer nieuws over de actuele toestand ter plaatse op www.solidarityforall.org en via Facebook https://www.facebook.com/solidarityforall.org

Zonder woorden…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


3 reacties

Vluchtelingenkamp Duinkerke: verslag van een schrijnende wantoestand

Zondag 20 december,

Deze ochtend vertrok ik met een propvolle camionette want de inzamelactie op school was een geweldig succes. Fantastisch bedankt lieve ouders en kinderen voor jullie inzet. Net voor de Franse grens verzamelden de mensen van Vluchtelingenwerk Vlaanderen. De opkomst vandaag was massaal. We waren met wel 150 om te luisteren naar de briefing voor de planning van vandaag. Medici en mensen die konden tolken vormden een aparte groep. De anderen werden in groepen van 7 à 10 verdeeld met telkens minstens 1 iemand die al eerder in het kamp was geweest. Alle groepen kregen een ‘sector’ toegewezen waarin ze deze namiddag de vluchtelingen zouden helpen. Maar eerst een andere klus: met z’n allen tezamen opruimen! Hop dus maar voor de laatste kilometers.

Even later komen we aan in Duinkerke, stad net over de Belgische grens. Ik had via internet al beelden gezien en verslagen gelezen van de toestand daar. Maar wat ik de volgende uren te zien zou krijgen… daar zijn haast geen woorden voor. Schrijnend! Mensonwaardig! Een grove schending van de mensenrechten! Aan de ene kant van de straat staan prachtige villa’s, maar draai je je 180 graden, dan zitten aan de overzijde van diezelfde straat 2000 mannen, vrouwen, kinderen en ja zelfs jonge baby’s letterlijk vast in de stank en de modder. Overgelaten aan hun lot, volledig afhankelijk van burgerinitiatieven. De tegenstelling tussen rijk en arm kan haast niet groter zijn. Even verderop parkeren we op de grote parking van grootwarenhuizen vlakbij, waar alle luxeproducten staan uitgestald om in winkelkarretjes te worden geladen. Bij het zoeken naar een geschikte parkeerplek, werkt mijn auto als een rijdende magneet. Tal van vluchtelingen spreken me aan. Vaak dezelfde woorden: “my friend” “family” “shoes” “fire” “light”.

Even van je hart een steen maken, zo was ons gevraagd. Handschoenen en vuilniszakken worden uitgedeeld. We zouden eerst gaan opruimen in het kamp. Een ploeg van de VRT is er ook bij. Vanavond komen de beelden in het journaal. Dat is alvast een goede zaak. De wereld MOET weten wat hier gebeurd! De Franse gendarmerie houdt ondertussen gewapend de wacht aan de ingang. Waarom is me niet helemaal duidelijk. Dit zijn vriendelijke mensen, geen terroristen en niemand van ons heeft er zich ook maar één moment onveilig gevoeld. We trekken het kamp in. Een doordringende stank komt ons onmiddellijk tegemoet. Via de hoofdweg trekken we steeds dieper het kamp in om achteraan te starten met onze opruimactie. De rottende dampen van een gigantische vuilnisbelt worden zo mogelijk nog erger. Ik heb vandaag geen honger en als ik al honger zou hebben, ik zou geen hap binnenkrijgen. Mijn maag keert er gewoon van om. Ondertussen hebben we de hoofdweg verlaten. Mijn bottines zakken diep weg in iets wat ik ‘modder’ zal noemen omdat ik er niet over wil nadenken door welke andere restanten ik nu waad. Vuilniszakken vullen lijkt wel onbegonnen werk. Daarom besluiten we per 2 om omvergewaaide of verlaten tentjes in zijn geheel weg te slepen. Vele vluchtelingen zien wat we proberen te doen voor hen en bieden spontaan aan om te helpen. Het lijkt wel of zelfs dit vieze werk hen terug een doel geeft om, al was het maar vandaag, voor te leven. Op weg naar één van de twee ondertussen overvolle containers, ontmoet ik veel mensen, vele gezichten, opvallend vriendelijke gezichten. Ook kinderen, jonge kinderen, die doelloos ronddwalen door diezelfde modder. Er is al snel heel wat beweging in het kamp en na enkele uren is er zeker een topje van de vuilnisbelt naar het centrale punt gebracht. Een topje… En naast de centrale vuilnisberg die ondertussen ontstaan is, staan ze dan: 5 toiletten voor 2000 mensen! Er zijn ook kraantjes met stromend water: welgeteld twee!

De volgende uren trekken we in groep onze eigen sector in op zoek naar mensen die ziek zijn of zwangere vrouwen. Dan moet de medische ploeg verwittigd worden. Stel je voor: hier bevallen!?! Ik denk vandaag regelmatig aan dat andere vluchtelingenverhaal dat al 2000 jaar oud is en dat velen zo graag horen. De werkelijkheid is anders dan de romantische versie met een stalletje en een os en een ezel om je te warmen. Deze mensen zijn slachtoffer van overheden die hun verantwoordelijkheid niet opnemen en deze vluchtelingen hun mensenrechten niet gunnen.

Omdat het onbegonnen werk is om zelf alle spullen van de camionette naar hier te dragen en dan uit te zoeken wie wat kan gebruiken, spreek ik mensen aan. Ik leer Jamal en zijn vriend Ahmed kennen. Ik leg hen uit wat de bedoeling is: zakken uit de camionette halen en naar deze sector brengen en ze hier verdelen aan de mensen die dit het meest kunnen gebruiken. Heel wat keren wandelen we over en weer. Ik kom in heel wat tenten, opgesteld in de modder, tussen zompige paden. Houten paletten zijn een dankbaar gegeven om hier te overleven. In de familiekringen die verzameld zijn rond smeulende vuurtjes waarop gekookt kan worden, kom ik hele jonge kinderen en zelf baby’s tegen maar ook vaak oudere mannen en vrouwen. Zij blijven meestal in hun tent en komen niet tot vooraan aan de grote parking. Kinderen zonder enig spel houden zich wat bezig te midden van deze familiekringen. Toch merk je dankbaarheid, soms hoop en iets wat een beetje lijkt op warmte bij deze mensen. Vaak wordt me gevraagd naar licht en vuur, want als na zonsondergang de duisternis valt en de rust terugkeert in dit bosgedeelte dan komen ratten en ander ongedierte tevoorschijn en lopen ze zelfs tot in de tenten.

Vandaag was het relatief warm, maar als weldra de temperaturen zullen dalen onder nul of als deze toestand gewoon nog langer aanhoudt, zullen slachtoffers vallen en epidemieën uitbarsten. En de overheid sluit zijn ogen. Geen hulp voor de 2000 vluchtelingen in Duinkerke. De mensen die hier vastzitten, hebben al een gevaarlijke tocht achter de rug van vaak 8000km, hebben familieleden verloren. Ze hopen allemaal naar Engeland te kunnen, maar de realiteit is dat ze vastzitten. Letterlijk. En ze kunnen niet vooruit maar ook niet terug. Dit is zo mensonwaardig en oh zo vlakbij huis!

Aan de camionette neem ik afscheid van Jamal en Ahmed. Ik wens hen het allerallerbeste. Omdat er nog heel veel spullen in de camionette zitten, rijden we door naar de grote depot in Calais. In onze sector was heel veel uitgedeeld. Je voelde dat de mensen er vandaag niet nog meer konden aannemen. Het lijkt ons zinvoller de resterende goederen van daaruit te laten verdelen. Jammer genoeg blijkt dit gigantische magazijn ondertussen uit z’n voegen te barsten. Er is de voorbije dagen zoveel materiaal afgegeven door burgerinitiatieven dat de vrijwilligers ter plaatse het onmogelijk nog verwerkt krijgen. Eén ding is duidelijk: hier ontbreekt momenteel niet het materiaal of de inzet van mensen, maar wel de goodwill van een regering om structuur en organisatie te brengen! De resterende spullen uit de camionette zullen daarom dinsdag naar de opslag in Bredene worden gebracht.

Met een nog halfvolle camionette maar vooral met een heel raar gevoel, rijd ik terug naar Antwerpen. Sommige beelden lijken wel op mijn netvlies gebrand en de geur van verderf zal ik me nog lang herinneren. Ik realiseer me dat mijn fototoestelletje nog steeds om mijn nek hangt, net als deze ochtend toen ik vertrok, maar ongebruikt. Ik wou wel enkele beelden maken voor het schoolkrantje en de mensen daar zouden het vast hebben toegestaan, maar ik kon het niet. Ik kreeg het niet over mijn hart om deze ellende te fotograferen. Waarom? Waarom zoveel onrecht? Wat hebben deze mensen misdaan?

Wim
solidarity4all
Meer nieuws over de actuele toestand ter plaatse op www.solidarityforall.org en via Facebook https://www.facebook.com/solidarityforall.org

Hieronder nog enkele links i.v.m. de toestand in Duinkerke:


Een reactie plaatsen

Laat de vluchtelingen niet in de kou staan!

Deze ochtend hebben de Fiere Feniksen en de Pientere Panters samen in de praatronde gezeten. Wim vertelde over het vluchtelingenkamp in Duinkerke en we bekeken deze  Canvas-reportage “Erger dan de jungle van Calais” De mensen en kinderen die er leven hebben niets en moeten overleven in tentjes, in de modder en bij vriesweer. Een mooie getuigenis kan je lezen op Kif-Kif. Zelfs kleine baby’s moeten er proberen te overleven. Dat vinden we heel erg en onrechtvaardig en shockend! Daarom hebben we besloten om de vluchtelingen te helpen en Wim rijdt zelf naar het vluchtelingenkamp om het materiaal dat we verzamelen af te geven.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We hebben geen geld nodig maar spullen die de mensen kunnen gebruiken om te overleven: zich warm en droog houden is daarbij heel belangrijk!

Algemeen materiaal:

  • Zaklampen
  • Kaarsen

Materialen om shelters mee te maken/shelters te verstevigen:

  • Waterdichte zeilen (bâches)
  • Tenten & piketten
  • Touwen, duc-tape

Kledij:

  • Mutsen, handschoenen en sjalen
  • Joggingbroeken
  • Warme kousen
  • Stevige schoenen en laarzen voor mannen, vrouwen én kinderen!
  • Warme jassen en regenjassen!

Gereedschap:

  • Scharen, hamers, nagels, zagen

Materialen om mensen warm te houden:

  • Tenten
  • Matrassen
  • Dekens & slaapzakken
  • Kussens
  • Vuurkorven en houtskool

Voeding:

  • Olie (maïs, arachide, zonnebloem, olijf)
  • Rijst, pasta en eten in blik
  • Vers fruit & Noten (pinda, okkernoten, cashew, pistache)
  • Babyvoeding & melk (volle, halfvolle, melk voor baby’s en kleine kinderen, groeimelk)
  • Kruiden (kaneel, kurkuma, kerrie, nootmuskaat, peper, paprika,…)
  • Thee

Materialen om te koken:

  • Potten & pannen
  • Gasbranders & campinggas
  • Aanstekers & lucifers
  • Bestek en borden

Medicatie & EHBO:

  • Paracetamol
  • Hoestsiroop

Verzorgingsproducten:

  • Vochtige doekjes
  • Pampers
  • WC-papier

Het materiaal kan vanaf morgen tot en met vrijdag afgegeven worden in de school. We verzamelen alle spullen aan onze klassen. Deze zondag wordt alles naar Duinkerke gebracht.We hopen dat we samen iets kunnen doen voor hen.